Zygmunt Myszkowski – życie i działalność
Zygmunt Mieczysław Myszkowski, znany również pod pseudonimem Góra, urodził się 1 listopada 1897 roku w Zakopanem, wówczas w powiecie nowotarskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Jego życie było naznaczone nie tylko pracą stolarza, ale także aktywnym udziałem w walkach o niepodległość Polski. Jako starszy sierżant rezerwy Wojska Polskiego, Myszkowski zyskał uznanie za swoje zasługi, otrzymując odznaczenie Orderu Virtuti Militari.
Wczesne lata życia i edukacja
Myszkowski pochodził z rodziny Jana i Katarzyny Myszkowskich z Bigajów. W Zakopanem ukończył sześć klas szkoły powszechnej oraz dwie klasy szkoły przemysłowo-zawodowej. W trakcie nauki w szkole zawodowej zdobywał doświadczenie w zawodzie stolarza, a w 1913 roku zdał egzamin czeladniczy. Jego edukacja artystyczna została wzbogacona o kurs w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, który ukończył w roku szkolnym 1913/1914.
Wojenne losy Zygmunta Myszkowskiego
W sierpniu i wrześniu 1914 roku Myszkowski rozpoczął swoją służbę wojskową jako członek zakopiańskiego oddziału Związku Strzeleckiego. Już 4 czerwca 1915 roku dołączył do Legionów Polskich, gdzie został przydzielony do Baonu Uzupełniającego Nr 2. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej w Kamieńsku, przeniesiono go do 12. kompanii 6 pułku piechoty.
W trakcie swojej służby wyróżnił się podczas nocnego ataku na Kołodię oraz ataku na Kamieniuchę. W dniu 24 grudnia 1915 roku został mianowany tytularnym plutonowym, a następnie na początku 1916 roku rzeczywistym plutonowym. Jego kariera wojskowa była kontynuowana poprzez różne przeniesienia, a po bitwie pod Rarańczą został internowany w obozie w Száldobos.
Internowanie i dalsze losy
Po internowaniu Myszkowski został wcielony do batalionu zapasowego c. i k. Pułku Piechoty Nr 20, a następnie trafił na front włoski. Po zakończeniu działań wojennych zastał go okres odwrotu znad Piawy, w wyniku którego dostał się do włoskiej niewoli. Pracował tam jako jeniec w oddziałach technicznych, co miało wpływ na jego późniejsze umiejętności zawodowe.
Powrót do Polski i działalność cywilna
Na początku marca 1919 roku Myszkowski wstąpił do Armii Polskiej we Włoszech, a następnie przebywał we Francji, gdzie walczył w Błękitnej Armii. Po zakończeniu I wojny światowej wrócił do Polski, gdzie kontynuował swoją służbę wojskową. W 1921 roku został zdemobilizowany i powrócił do Zakopanego.
Po zwolnieniu z wojska rozpoczął pracę w rodzinnej firmie stolarskiej. Wkrótce zdobył własną kartę przemysłową i rozwijał swoją działalność gospodarczą, zatrudniając kilkunastu pracowników oraz budując własny dom. Niestety, po kilku latach prosperity spotkały go trudności finansowe związane z niefortunnymi decyzjami biznesowymi.
Kryzys gospodarczy i wyjazd do Warszawy
W wyniku problemów finansowych związanych z prowadzeniem pracowni stolarskiej Myszkowski zmuszony był sprzedać swoją własność i wyjechać z Zakopanego do Warszawy na początku 1932 roku. Tam podejmował dorywcze prace i próbował odnaleźć się w nowej rzeczywistości gospodarczej.
W Warszawie mieszkał przy ul. Targowej 81 m. 24, jednak jego sytuacja nie poprawiała się – pozostawał bezrobotny przez długi czas. Mimo trudności Myszkowski nie porzucił swojego zaangażowania społecznego i nadal uczestniczył w wydarzeniach związanych z Związkiem Legionistów Polskich.
Działalność po II wojnie światowej i śmierć
Po II wojnie światowej Zygmunt Myszkowski osiedlił się we Lwowie, gdzie pracował w Oddziale Drogowym I Polskich Kolei Państwowych. Jego życie zakończyło się w 1956 roku, kiedy to zmarł i został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem.
Myszkowski był kawalerem oraz bezdzietnym mężczyzną wyznania katolickiego. Przez całe swoje życie był oddany wartościom patriotycznym oraz pracy zawodowej jako stolarz.
Ordery i odznaczenia
Zygmunt Myszkowski był odznaczony wieloma wyróżnieniami za swoją służbę wojskową oraz działalność niepodległościową:
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6434 – nadany 17 maja 1922 roku
- Krzyż Niepodległości – nadany 17 września 1932 roku za pracę na rzecz odzyskania niepodległości
- Krzyż Walecznych – czterokrotnie odznaczany
- Krzyż Pamiątkowy 6 pułku piechoty Legionów Polskich
- Odznaka pamiątkowa „Armia Ochotnicza J. Hallera W bój na zwycięstwo 1920”
- Odznaka pamiątkowa 71 pułku piechoty
- Odznaka pamiątkowa 18 Dywizji Piechoty
- Odznaka za Czas Pobytu na Froncie
- Brązowy Medal Waleczności – nadany 25 kwietnia 1917 roku
Zakończenie
Zygmunt Myszkowski pozostaje postacią o znaczącym dorobku zarówno jako stolarz, jak i działacz niepodległościowy. Jego życie pełne było wyzwań i oddania
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).